Jullie weten natuurlijk nog wel dat ik al eerder wandelmarsen heb gelopen met het vrouwtje, maar Bowie was nog nooit meegeweest. Omdat het vandaag mooi weer zou worden en er een wandelmars was georganiseerd die helemaal door het Kralingse bos ging (dat had het vrouwtje gehoord van Danyell) gingen we vanmorgen al vroeg de deur uit. Ik heb al een paar keer 20km gelopen, maar we gingen vandaag 5km lopen omdat het vrouwtje wilde weten of het wel zou lukken met Bowie en mij aan de riem. Ze had dan natuurlijk geen hand meer vrij om een routebeschrijving vast te houden. Nou ja… ze had het gewoon even aan mij moeten vragen, want ik wist allang dat het goed zou gaan.

We hebben heerlijk gewandeld en ook nog even gezwommen. Dat mocht maar één keer, helemaal in het begin, want alle andere sloten die we tegenkwamen stonken heerlijk en dat vond het vrouwtje niet zo’n goed idee. Raar hoor, wij vinden dat juist lekker!

We hebben vanaf vandaag een eigen wandelboekje waarin we kunnen bijhouden hoeveel wandelmarsen we lopen en hoeveel kilometers het elke keer zijn. Van Danyell kregen we voor deze wandelmars een mooi plaatje voor in het boekje en dat had ze zelf gemaakt. Goed he!

De wandelmarsen die ik al eerder heb gelopen zetten we er ook in want die moeten we natuurlijk wel meetellen. Stel je voor…. anders heb ik die voor niets gelopen!

Hopelijk gaan we gauw weer want we vonden het erg leuk! Oh ja, als je alle foto’s wilt zien van vandaag moet je even HIER klikken.

Eindelijk weer een keer een berichtje van mij.
Niet dat ik het altijd zo druk had hoor, maar er was niet zo heel veel te vertellen en na onze verhuizing ging alles weer zoals altijd.
Lekker wandelen en bijna elke dag met het vrouwtje mee naar haar werk, maar toen…. we gingen op bezoek bij mensen die ik helemaal niet kende en daar woonde Bowie, een jeweetwel reu.
Ik had direct door dat het een lieverd was en hij vond mij gelukkig ook wel lief.
We zijn ook nog naar het strand geweest waar we heerlijk samen hebben lopen rennen en snuffelen. Het voelde goed!
Wat ik later hoorde van het vrouwtje was dat dit een test was om te kijken of Bowie misschien bij ons kon komen wonen, want de baasjes van Bowie hadden niet genoeg tijd meer voor hem. Ze waren daar wel heel verdrietig over want toen ze hem op 4 februari kwamen brengen moesten ze allebei huilen. Dat vond ik wel heel moeilijk hoor, baasjes die huilen maakt me heel erg verdrietig.
En nu woont Bowie bij ons en ik vind het hartstikke gezellig. We spelen samen en het vrouwtje gaat nu nog meer wandelen met ons dan dat ze eerst met mij deed, maar dat komt ook omdat we daarna een paar uurtjes thuis moeten blijven.
We kunnen niet allebei mee naar het werk, dus moeten we op het huisje passen.
Dat vond ik eerst niet zo leuk, maar eigenlijk is dit veel beter. Op het werk had het vrouwtje toch geen tijd voor me en nu ben ik lekker samen met Bowie.
We hebben zelfs al samen geslapen! Niet meteen de eerste week hoor, we hebben netjes 14 dagen gewacht. Heerlijk hoor zo’n lekkere bruine beer om tegenaan te liggen en hij is ook nog bijna 3 jaar jonger dan ik. Hahahahaha ik heb gewoon een hele jonge lover!!!

Ik zal hier een paar foto’s neerzetten, dan kunnen jullie hem zelf ook even zien.

Hier is hij nog bij zijn moeder thuis en staat hij te eten.

Moet je kijken wat een lekker humpie, maar zo ziet hij er nu niet meer uit hoor.

En nu woont hij bij ons en slapen we lekker samen op de bank…

Leuk hè!!!!

Ik heb al een hele poos niet meer in mijn dagboek geschreven. Dat komt niet alleen doordat het vrouwtje het druk had, maar we zijn ook verhuisd!! We hebben nu geen trappen meer in huis en dat is wel lekker makkelijk. Wat wel jammer is, we hebben ook geen tuin meer, maar dat is eigenlijk niet zo heel erg want als we in de lift stappen (ja, die hebben we nu in plaats van trappen) dan lopen we zo het bos in en als we even doorstappen staan we 20 minuten later al op het strand. Goed he!!!

Ik ga nog steeds elke dag met het vrouwtje mee naar haar werk en dan kom ik als we weer naar huis rijden wel in het bos waar we vroeger ook altijd naartoe gingen, maar verder is alles waar we nu wandelen helemaal nieuw en ik vind het helemaal toppie!!

Ik zal even een paar foto’s neerzetten zodat jullie kunnen zien hoe ik het toch naar mijn zin heb.

Zie je wel, geen trappen meer, maar een lift. Handig hoor!!

                          …….en dit noemen ze het balkon. Ik kan hier lekker buiten zitten en goed opletten wat er beneden gebeurd.

Wat was ik ‘s avonds moe, dus ik liet de rotzooi gewoon liggen als ik ging slapen.

En dit is mijn nieuwe strand, Kijkduin! Wat wel heel leuk is, Elsa, mijn JR vriendinnetje, woont vlakbij, dus we zien elkaar nu veel vaker.

Eindelijk!!! Ik heb weer een lekker plekkie om te slapen. Mijn oude plekkie hadden ze gewoon buiten neergezet en ik moest me behelpen met mijn eigen mandje, maar nu….. oooohhh heerlijk, ik heb weer een heerlijke bank!

  …. en hij is helemaal goedgekeurd!!!

Toen Elsa kwam logeren wilde ze natuurlijk ook meteen op de bank, maar nadat ze alle hoekjes had uitgeprobeerd en ook op die nephond had gelegen…

  wist ze ineens een nog beter plekkie te vinden en wat denk je waar????

bovenop mij natuurlijk!!! Zucht…………….

Wat het precies betekent weet ik eigenlijk niet, maar het heeft te maken met Paco, mijn broer, die is vader geworden van 6 wondermooie maar nog piepkleine meisjes.

Kijk maar, hier zie je ze op de foto, wat een poepies zijn het…..

Mijn eigen dagboek……Jippieeeee!!!
Ik zal mezelf eerst even netjes voorstellen
Mijn officiële naam is: Jahalom Sjachor Olive, maar omdat het zo’n mond vol is heeft het vrouwtje me Jessy genoemd en daar luister ik (soms) naar
Ik ben een chocoladebruin Labradorteefje,geboren op 10 juli 2002 in Ruinen en het vrouwtje heeft me 8 weken later opgehaald en meegenomen naar een huis in Scheveningen. Dat is lekker vlakbij het strand en daar gaan we dan ook heel vaak naartoe. Het eerste jaar mocht dat nog niet, omdat het slecht was voor mijn heupen, maar nu mag dat gelukkig wel hoor!!!
Het vrouwtje heeft een eigen website, maar daar schrijft ze niet zo vaak over mij, dus ga ik het lekker zelf hier doen (maar natuurlijk alleen als het vrouwtje niet zelf aan de pc zit) .
Er gebeurt elke dag wel wat in mijn leventje dus ik hoop dat ik hier heel vaak de kans voor krijg.
Allemaal een lekkere natte lebber van mij

Oh ja, omdat ik hier zoveel opschrijf moet je even op de kalender klikken als je mijn eerste verhaaltjes wilt lezen. Op 17 december 2003 schreef ik voor het eerst in dit dagboek, dus vanaf die datum kan je op de kalender aanklikken om te lezen wat ik allemaal heb meegemaakt.

En dit ben ik met het vrouwtje…. ik was toen nog maar net twee weken oud…

Wat een verrassing! Vanmorgen ging het vrouwtje al heel vroeg de deur uit en toen ze terugkwam had ze Elsa bij zich en ze blijft 3 hele weken. Jippieeee….. dat is feest. Nu heb ik natuurlijk helemaal weinig tijd om in mijn dagboek te schrijven en de laatste tijd was ik er al bijna nooit, potverrrrr…… Maar weet je wat ik zal doen, ik kijk even of ik hier een foto kan zetten en dan moet je voor de rest van de foto’s even kijken in een album, oké??? De foto zie je hier: en hieronder moet je op de link klikken om de andere foto’s te zien. Veel plezier!

http://www.mijnalbum.nl/Album=JI8ZIKAV

Voor de derde keer ben ik met het vrouwtje naar Diekirch geweest. Dat ligt in Luxemburg en daar moet je een heel eind voor rijden. We hebben daar gewandeld en ook al was het poepieheet, ik heb er weer een diploma bij! Mooi he!!!! Het vrouwtje heeft nog foto’s gemaakt ook en die kan je hier bekijken: http://www.mijnalbum.nl/Album=ZDNSCR6F

Ik weet het, het wordt miscchien eentonig, maar de laatste tijd ben ik gewoon vaak bij Elsa of Elsa is bij mij en het vrouwtje maakt dan natuurlijk bijna altijd foto’s.
De foto’s die hier staan zijn trouwens door het baasje van Elsa gemaakt.
We zijn een dagje naar het park geweest waar Elsa eerst nog even moest laten zien wat ze allemaal geleerd had op cursus. Nah…. ik vond dat natuurlijk niet interessant en heb de andere kant uit zitten kijken tot we eindelijk weer gingen wandelen.
Omdat het vrouwtje had gezien dat Elsa wel heel mooi kan blijven zitten, vroeg ze of er een foto kon worden gemaakt terwijl wij samen dan even bij de vijver gingen poseren…
Potverrrr….. oké, ja, we hebben het wel gedaan natuurlijk, maar ik was véél liever even gaan zwemmen, maar dat mocht niet. Nog steeds omdat het vrouwtje bag is dat ik last van mijn oren krijg Maar de foto is wel leuk geworden, toch???

Een paar dagen later gingen we weer wandelen, maar daarvoor ben ik met Elsa in de tuin gaan spelen. Moet je kijken wat een verschrikkelijke donder het is!!! Ze probeerde gewoon bovenop me te gaan zitten, terwijl ik alleen maar dat balletje wilde pakken!!!

Ja kijk, en dat pik ik natuurlijk niet he… ik ben tenslotte wel ouder dan zij en ze moet toch een heel klein beetje beseffen dat ze dat niet kan maken. Maar, ook al reageer ik heel boos…. denk je dat ze ervan onder de indruk is???

Nou echt niet, kijk maar!!! Even later had ze het voor elkaar! Ja hoor, ze zit gewoon op mijn rug! De donder…. maar ik vind haar toch wel lief hoor

Vandaag was mijn kleine JR vriendinnetje Elsa er.
Je weet wel, die met die duracell batterijen erin en ze ging gezellig met ons mee naar het strand.
Nu kan ik daar natuurlijk heerlijk rennen en soms ren ik dan ook de zee in.
Maar omdat Elsa d’r pootjes natuurlijk veel korter zijn durfde ze niet helemaal met me mee te rennen. Wel een stukje hoor en dat vond ik best dapper van haar.

Maar moet je kijken wat er gebeurde als het ineens een beetje dieper was, ik moest zoooo lachen om haar!!!! Ze kwam nog maar met haar snuitje boven het water uit.

Omdat het hoog water was, dat heet zo als je maar een klein stukje door het zand kan rennen en er dan al water is, liepen de kuilen die we samen groeven steeds vol met water en Elsa bleef dan ook steeds vaker bovenop de berg zand staan.

Ineens was het vrouwtje een stuk verderop gaan staan en ik dacht dat ze bang was voor natte voeten, maar nee hoor, ze had een puppy ontdekt die daar met kinderen ook een kuil aan het maken waren. Jeetje zag… wat een kleintje!!! Toen ik nog zo klein was mocht ik nooit naar het strand

Omdat Elsa steeds moest wegrennen voor het water heb ik voor haar maar even een andere kuil gegraven. Toen die klaar was sprong ze er meteen in! Ze was er maar wat blij mee!!!

Ik gooide mijn balletje erin en ze had het niet eens in de gaten, zo diep was die kuil.

Wat er toen gebeurde!!!! Ik was weer een nieuwe kuil aan het maken, tja… dat vind ik nu eenmaal heel leuk, en ineens zat er een klein mensenkind op de rand. Toen moest ik wel even stoppen met graven, want voor je het weet beginnen ze te schreeuwen als je met je poten over die tere mensenbeentjes heen graaft Maar hij was wel lief hoor, hij kwam gewoon even kijken